Maðurinn og umhverfi hans |
Maðurinn og umhverfi hans | Um verkin |
Ljósmyndin höndlar augnablikið; stöðvar heiminn á vegferð sinni. Tíminn stendur kyrr. Etur saman ljósi og skuggum þar sem formin raða sér tígullega á flötinn; ýmist hörð eða mjúk, allt að því kvenleg ef ekki kynæsandi í hörðu berginu. Hellirinn er fyrsti vísirinn að húsi mannsins. Byggingalistin er sprottin úr formum náttúrunnar, einsog byggingarefnið. Bergið, steinsteypan og timbrið. Torfið, moldin og leirinn. Stráin og snjórinn. Allt handgengið náttúrunni. Eins maðurinn "...sem býr enn í helli sínum".
Snigillinn ber hús sitt á bakinu. Form húsanna, sál þeirra og smæstu bygginareiningar eru vinir mannsins. Maðurinn skýtur rótum í þeim; nýtur athvarfs og öryggis í faðmi hússins.
Náttúran í manninum og maðurinn í náttúrunni knýja hugmyndaafl framvindunnar. |
|